ในวันที่ตัวสำรองจากไป

สำหรับเฮ่อหยางแล้ว โลกของเขามีบุคคลเพียงหนึ่งเดียวที่ส่องสว่างดุจดวงจันทร์ นั่นคือเสิ่นซิวจู๋ ผู้มีพระคุณที่ยื่นมือมาช่วยชีวิตเขาไว้ในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุด แม้จะรู้ดีว่าความรักครั้งนี้เป็นสิ่งต้องห้ามและยากเกินกว่าจะไขว่คว้า แต่เสิ่นซิวจู๋ก็ยังคงเป็น ‘จันทร์แสงสว่าง’ ที่สถิตอยู่ในก้นบึ้งของจิตใจเขาเสมอมา เป็นเหมือนรอยประทับอันบริสุทธิ์ที่ไม่มีใครสามารถเข้ามาแทนที่ได้ ทว่า เมื่อไม่ได้ครอบครองแสงจันทร์ที่แท้จริง เฮ่อหยางก็เลือกที่จะคว้า ‘เงา’ เข้ามาแทนที่ นั่นคือสวี่เฉิงเยี่ยน คนรักที่คบหาดูใจกันมานานถึงห้าปี แต่สำหรับเฮ่อหยางแล้ว สวี่เฉิงเยี่ยนเป็นเพียงตัวแทนทางกายหยาบที่น่าขยะแขยง เป็นเพียงผู้ที่ถูกบังคับให้แบกรับภาระของความคล้ายคลึง โดยไม่ได้รับความรักหรือความเคารพตอบแทนแม้แต่น้อย ตลอดระยะเวลาห้าปี ความสัมพันธ์ของพวกเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาและการดูถูกเหยียดหยาม เพราะหัวใจของเฮ่อหยางไม่เคยเปิดรับใครนอกจากคนที่อยู่ในจินตนาการ จนกระทั่งอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝันได้พรากสวี่เฉิงเยี่ยนไปอย่างถาวร การจากไปอย่างกะทันหันของคนที่เขาเคยดูถูกว่าเป็นแค่ ‘ตัวสำรอง’ ได้ทุบทำลายกำแพงความเย่อหยิ่งของเฮ่อหยางจนพังทลายลงในที่สุด เมื่อแสงสว่างที่เคยส่องอยู่ข้างกายหายไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ เขาถึงได้ตระหนักว่าความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นนั้นเจ็บปวดกว่าที่คิด การมีอยู่ของสวี่เฉิงเยี่ยนไม่เคยเป็นเพียงแค่เงา แต่คือความคุ้นชินที่โอบล้อมเขาไว้โดยที่เขาไม่เคยเห็นค่า ความสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่เฮ่อหยางอย่างรุนแรง เขาทั้งอยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขความผิดพลาดทั้งหมด อยากจะเรียกคืนห้าปีที่เขาเคยปฏิเสธและเหยียบย่ำ แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว ความรักและความอดทนของสวี่เฉิงเยี่ยนได้ดับมลายไปพร้อมกับร่างกายของเขา เหลือทิ้งไว้เพียงความเจ็บปวดและความจริงที่ว่า เขาได้สูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไปเพราะความหลงใหลในภาพลวงตา แล้วเฮ่อหยางจะจัดการกับบาดแผลแห่งความเสียใจที่ตนเองสร้างขึ้นนี้ได้อย่างไร?